Er mocht al eens gelachen worden tijdens Seriously LOL, het ERASMUS+ project dat we afgelopen zomer organiseerden. Meer zelfs, er moést gelachen worden. Dat was namelijk deel van het opzet: 10 dagen lang ons verdiepen in de circus-/theatertechniek die soms de moeilijkste, soms de mooiste van allemaal kan zijn: clownerie.
32 deelnemers uit Slowakije, Italië, Ierland, Slovenië, Letland en België gingen op reis naar Gent en namen mee: hun rode neus, hun kennis, hun ervaringen, hun achtergrond én uiteraard, hoe kan het ook anders, hun goed humeur. Er waren circusdocenten, artiesten, cliniclowns en combinaties van dit alles. De jongste deelnemer was nog net geen 16 maar absorbeerde kennis als een wonderspons, de oudste 56 en onze absolute rots in de branding. Terwijl de ene vlot ratelde in moedertaal-Engels, was het bij de ander behelpen met google translate. Kortom, wat op papier nog subtiel ‘een diverse groep’ heette, werd deze zomer in werkelijkheid een heerlijke en bonte mensenmix.
Een groot deel van de uitwisseling bestond uit simpelweg doen (= workshops), maar ook denken en praten over clownerie en humor stond op het programma, evenals een bezoek van clowns zonder grenzen, een uitstap naar Circus Ronaldo (lekker pronken met onze Belgische clownsspecialiteit) en uiteraard afzakken naar de Gentse feesten (zowel in clown, als in burger).
Halverwege de uitwisseling creëerden we met alle opgedane kennis en knowhow een clownsparade en trokken we richting UZ Gent. Na een eerste stop in de tuin van het kinderrevalidatiecentrum, volgde een optreden op het dak van de parkeertoren. Zo konden kinderen en jongeren ook via het raam van hun ziekenhuiskamer meegenieten. Afsluiten deden we in de tuin van deLIEving.
Naast de officiële leermomenten, waren er kansen genoeg om ook onze algemene kennis bij te schaven: wij weten ondertussen welke landen we door moet als we naar Riga willen, dat de Ierse haan cock-a-doodle-doo zegt in plaats van kukeleku, dat Italianen een bijzondere band hebben met haardrogers en dat suikerwafels prima aanmaakblokjes zijn in Slowakije.
Ook ons ‘Europees Engels’ is weer helemaal op topniveau: als iedereen maar voldoende taalfouten maakt, verstaan we elkaar probleemloos en zelfs de Ieren spraken uiteindelijk traag genoeg om verstaanbaar te zijn voor de rest van de groep (jammer dat ze nu niet meer verstaanbaar zijn in eigen land).
Bij het afscheid voelden we ons even terug een 12-jarige op de laatste kampdag. We hieven nog net geen ‘ik zeg je geen vaarwel mijn vriend’ aan en hier en daar werd er een traantje weggepinkt. Wat een ongelooflijk toeval dat al deze fijne, warme en sympathieke mensen zich allemaal tegelijkertijd in Gent bevonden deze zomer. What are the odds!?!
Hieronder een fotoreportage van ons bezoek aan het UZ Gent, all credits to ‘fotograag’ Geert Roels.
Als extraatje gooien we er nog een flashy filmpje van een deelnemer bij.
Danku EU, Erasmus+, Jint en iedereen die heeft geholpen dit mogelijk te maken!
