Zes jaar lang probeerden we een beetje circus binnen te smokkelen in het dagelijkse leven aan de Watersportbaan. Tussen de appartementsblokken, op de pleintjes, in de school, tijdens buurtfeesten en op plekken waar je misschien niet meteen circus zou verwachten. Nu de structurele samenwerking stopt door de recente besparingen bij de stad Gent, kijken we graag nog één keer achterom.
In 2019 zetten we onze circuskoffers neer aan de Watersportbaan. We maakten kennis met de buurt en trokken samen met wijkwerker Julian op verkenning. Stap voor stap leerden we de wijk kennen. We hadden plannen. Veel plannen.
En toen kwam corona.
Plots mocht er veel niet meer. Er moest afstand gehouden worden en het woord ‘bubbel’ kreeg een heel andere betekenis. Maar één ding kon wel nog: naar buiten gaan om te sporten.
Dus trokken we de wijk in. Tussen de appartementsblokken met jongleerballen. Op de pleintjes met diablo’s. We gingen zelfs aanbellen om kinderen uit hun kot te krijgen. Letterlijk.
"Eigenlijk is de Watersportbaan voor ons altijd een buitenverhaal geweest," vertelt Julian. "Zeker tijdens corona. We stonden op pleintjes, op grasvelden, tussen appartementsblokken. Het was niet altijd makkelijk. Jongleermateriaal vliegt alle kanten op, luchtacro en trampoline zijn geen optie. Maar achteraf bekeken hebben we de wijk vooral daar leren kennen."
Na corona trokken we opnieuw vaker naar binnen, maar het wijkgevoel dat in die periode groeide, dat bleef.
Wat volgde waren misschien wel onze mooiste jaren aan de Watersportbaan. Er ontstond een vaste circusbende. Kinderen die elke week kwamen opdagen. Of die andere kinderen meenamen. Kinderen die na verloop van tijd zélf hun weg naar het circus vonden.
En dat is in onze ogen misschien nog het mooiste compliment dat we kunnen krijgen.
Samen met partners zoals de Bollekesschool, Sportaround, Gent Basketbal, KAA Gent Foundation en het buurtwerk bouwden we verder aan een plek waar kinderen hun eigen weg mogen zoeken. En dan gebeuren er mooie dingen. Een kind dat op de schoolbanken geen minuut stil lijkt te zitten, staat plots 20 minuten lang te oefenen met een diablo.
Er zijn geen punten of rapporten. Geen gedragscontracten. Er is een kader, dat wel. Maar verder? Verder is het een verhaal van veel proberen, mislukken, nog eens proberen en nog eens. Tot het lukt. En dat zijn van die kleine circusmomenten waar we stiekem heel gelukkig van worden.
Doorheen de jaren mochten we mee bouwen aan buurtfeesten, buitenspeeldagen, wintervuurfeesten, kennismakingreeksen op school en nog veel meer. Tijdens een van de zomerkampen trokken we bijvoorbeeld met de kinderen naar het MSK en hebben we daar samen een giga draak gemaakt.
Maar als we echt beginnen terugblikken, denken we niet eerst aan de samenwerkingen of de activiteiten. We denken aan de kinderen. Aan een wijk die ons beetje bij beetje in de armen sloot. Julian zelf kijkt vooral met warmte terug op de kinderen die jarenlang deel uitmaakten van de circusbende. "Het is jammer om dat los te laten. Maar ik hoop vooral dat we een beetje circus in hun leven hebben kunnen brengen. En dat ze daar nog lang iets van meedragen."
Vandaag bergen we onze circuskoffers aan de Watersportbaan opnieuw op. Voorlopig toch. Want de structurele samenwerking stopt dan wel misschien, de wijk die loopt niet weg en ligt nog altijd vlakbij. Letterlijk maar een brug verder. Dus wie weet. Misschien kruisen onze paden in de toekomst wel opnieuw. Tot dan, Watersportbaan.
Deze website maakt gebruikt van cookies. Lees meer
